De visserij in Vollenhove
Vanaf de omwenteling in 1795 waarbij de macht van de adel werd vervangen door
de vrijheid, gelijkheid en broederschap van de Franse tijd verdween vrij snel de
adel als bron van bestaan uit Vollenhove. De visserij, sinds de 15e eeuw door
enkele tientallen vissers uitgeoefend, werd nu langzamerhand de belangrijkste
bron van inkomsten voor de burgerij. De visserij op zoetwatervis (eerst steur,
later zalm) werd vanwege de verzilting van de Zuiderzee vervangen door zoutwatervis (eerst haring, later ansjovis,
garnalen, bot, paling en spiering).
Er was echter geen haven, zelfs de (enige)
aanlegsteiger was erg verwaarloosd. De afbraak van het oude bisschoppelijke
kasteel, later bestuurszetel van stadhouders en daarna drosten en uiteindelijk
garnizoenslegering en gevangenis, leverde een
haven (de voormalige slotgracht)
en haventerrein op voor de vestiging van prille industriële bedrijven.
Vollenhove groeide uit tot een belangrijke vissersplaats aan de Zuiderzee,
welke positie nog eens werd versterkt door de komst van enkele tientallen
vissers met hun schepen, die gedwongen werden om hun thuisbasis
Schokland te
verlaten (1859). De haven werd alras te klein waarop er een
nieuwe haven
buitendijks werd aangelegd.
De periode 1860 - 1914 gaf jaren van grote voorspoed, afgewisseld met magere
jaren. Er waren enkele belangrijke families van reders en vishandelaren die
diverse initiatieven namen om de economische bedrijvigheid te ondersteunen. Zo
kwam er een scheepswerf, waarop uiteindelijk een eigen Vollenhoofse
bol werd
ontwikkeld en gebouwd. Er kwam een stoomtram voor de afvoer van vis naar het
achterland, vooral Duitsland en Frankrijk. De handel naar deze landen kwam
echter stil te liggen in de Eerste Wereldoorlog. Dat, gevoegd met de afnemende
visstand, de dalende visprijzen en de roep om het afsluiten van de Zuiderzee luidde het einde in van
een tijdperk.
Meer over de geschiedenis van en de ontwikkelingen rond de Vollenhoofse
visserij:
www.henkvanheerde.nl/vollenhove